Γεωργος τις παιδας ειχε ταλλα μεν βελτιστους, πολλακις δ' αλληλοις εριζοντας. Επει δε ματην προυτρεπεν αυτους εν ομονοια προς αλληλους διαγειν, εκελευε ποτε εαυτω ραβδων δεσμην φερειν. Πειθομενων δ' αυτων προθυμως, εγχειριζει αυτοις πασας τας ραβδους αθροας, κελευων θραυειν. Ως δ' ουδεις Ικανος ην τουτο πρασσειν, ενθα ο πρεσβυτης την δεσμην ελυε και ενεχειριζεν αυτοις τας ραβδους κατα μιαν τουτω δε τροπω οι παιδες ραδιως τας ραβδους εθραυον. Τελος δε ο πρεσβυτης ελεγε· «Υμεις, ω παιδες, ταυτη τη δεσμη ομοιοι εστε. Ει μεν γαρ εν ομονοια προς αλληλους διαγετε, ραδιως ανικητοι εστε· ει δ' αλληλοις στασιαζετε, πας εχθρος, και μαλακωτατος, ικανος εστιν υμων περιγιγνεσθαι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati