Οι βατραχοι, λυπουμενοι τη εαυτων αναρχια, πρεσβεις επεμπον προς τον Δια και βασιλεα ητουν. Ο Ζευς κατανοει την ευηθειαν αυτων και ξυλον εις την λιμνην εμβαλλει. Οι δε βατραχοι το μεν πρωτον καταπλησσονται τω ψοφω και εις τα βαθη της λιμνης ενδυονται. Υστερον δε, ως αισθανονται της του ξυλου ακινησιας, αναδυονται και εις τοσουτο καταφρονησεως ερχονται, ως επιβαινειν αυτω και επικαθιζεσθαι. Ειτα, αναξιοπαθουντες τοιουτον εχειν βασιλεα, ερχονται εκ δευτερου προς τον Δια και τουτον παρακαλουσιν αλλασσειν αυτοις τον αρχοντα, οτι λιαν αργος εστιν. Και ο Ζευς αγανακτει κατ' αυτων και υδραν εις την λιμνην πεμπει, υφ' ης συλλαμβανομενοι κατεσθιονται. Ο λογος δηλοι οτι αμεινον εστιν αργους και μη πονηρους εχειν αρχοντας, η ταρακτικους και κακουργους.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati