Μυς αρουραιος αστικω μυι φιλος εγιγνετο και, ως την φιλιαν βεβαιοιη, προτερος τον αστικον μυν εις αγρον παρελαμβανε και ξενιαν αυτω παρειχε και φαυλοις σιτιοις την τραπεζαν παρεσκευαζεν. Υστερον δε ου πολλω αμειβομενος την ξενιαν ο αστικος τον αρουραιον εις αστυ παρελαμβανεν, και εν τω οικω ανδρος ευπορου εξενιζεν. Ηδη γε μην των σιτων εμελλον προσαπτεσθαι, οτε εξαιφνης εις το ανωγεων θεραποντες εισηρχοντο συν κυσιν. Τοτε ο μεν αστικος, εμπειρος των τοπων, εις τας συνηθεις οπας κατεφευγεν, ο δ' αρουραιος αθλιως κατα τους τοιχους διετρεχεν. Οτε δε οι κυνες απαλλασσονται, ημιθανης δια τον φοβον, τω αστικω· «Χαιρε» λεγει, «ω αγαθε, τη ση ευτυχια εμοι μην η φαυλοτης εν τοις αγροις πολλω αμεινων εστι των του αστεως τρυφων». Και ευθυς εις τας αρουρας επανηρχετο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati