Ανθρωπος τις, φιλαργυρος μεν δειλος δε, επει λεοντα χρυσουν ηυρισκεν, ελεγε προς εαυτον· «Αγνοω πως δει με χρησθαι τω παροντι καιρω, και τι πρασσειν ουκ εχω, μεριζομενος τη φιλοχρηματια και τη δειλια. Η εμη ψυχη γαρ προς τα παροντα εαυτη πολεμει αγαπα μεν τον χρυσον, φοβειται δε του χρυσου την εργασιαν και ο ποθος μεν του απτεσθαι ελαυνει με, απεχεσθαι δε ο τροπος». Τελος δε τοιουτο εμηχανατο επικαλων τους οικετας, οι αυτω πολλοι και ισχυροι ησαν, ετασσεν αυτοις τον χρυσουν λεοντα λαμβανειν και εις κρυπτον τι της οικιας μερος φυλασσειν αυτος δε πορρω εθεατο, τον μεν χρυσον εχειν ηδομενος, χρησθαι δε αυτω μηδε επιχειρων. Ο μυθος δηλοι οτι οις μη χρησθαι επιχειρουμεν, ταυτα τω οντι αλλοτρια εστιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati