Λεων ωδυρετο ποτε οτι, καιπερ μεγας ων και καλλιστος το ειδος και την γενυν μεν τοις οδουσιν, τους ποδας δε τοις ονυξιν οπλιζομενος, των δε αλλων θηριων πολλω δυνατωτερος, τον αλεκτρυονα ουτω μικροτερον αυτου οντα εφοβειτο. Ουτως εν εαυτω εννοων και αποθνησκειν εθελων, ο λεων ελεφαντι ενετυγχανε και χρονον τινα διετριβε διαλεγομενος αυτω. Ορων δε δια παντα τουτον τον χρονον τον ελεφαντα τα ωτα κινουντα· «Τι πασχεις;» διηρωτα. «Και τιπτε ουδε μικρον ατρεμει σου το ους;». Και ο ελεφας, κατα τυχην περιπετομενου αυτω κωνωπος· «Ορας», εφη, «τουτο το βραχιστον ζωον το βομβουν; Ει εισδυεται μοι τη της ακοης οδω, διαπρασσομαι». Και ο λεων· «Τι ουν ετι αποθνησκειν», εφη, «με δει, τοσουτον οντα και ελεφαντος ευτυχεστερον οσω κρεισσων κωνωπος ο αλεκτρυων εστι;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati