Ονος, υπηρετων κηπουρω, επει ολιγα μεν ησθιε, πλειστα δ' εμοχθει, ηυξατο τω Διι οπως, του κηπουρου απαλλαχθεις, ετερω δεσποτη απεμποληθειη. Του δε Διος επακουσαντος και κελευσαντος αυτον κεραμει πωληθηνοα, παλιν εδυσφορει, πλειω η προτερον αχθη φερων, επειδη τον πηλον τε και τους κεραμους κομιζειν ηναγκαζετο. Παλιν ουν μεταλλαξαν τον δεσποτην εβουλετο, και βυρσοδεψη επωληθη. Εις χειρω τοινυν των προτερων δεσποτην ενεπιπτε και ιδων οια ειργαζετο, μετα στεναγμων ελεγεν· «Οιμοι τω ταλαιπωρω· βελτιον ην μοι παρα τοις προτεροις δεσποταις αχθοφορουντα λιμωττειν η ενταυθα παραγενεσθαι. Ουτος γαρ, ως ορω, αποκτενει με ινα το δερμα μου λαμβανη». Ο μυθος δηλοι οτι τοτε μαλιστα τους προτερους δεσποτας οι οικεται ποθουσιν, οταν των δευτερων πειραν εχωσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati