Γερων τις δειλος υιον μονογενη εχων, κυνηγειν ορεγομενον, ειδε τουτον καθ' υπνον υπο λεοντος φονευθεντα. Φοβηθεις ουν μη πως ο ονειρος αληθευση, οικημα καλλιστον κατεσκευασε, κακεισε τον υιον εισαγαγων εφυλασσεν. Εζωγραφησε δε εν τω οικηματι, προς τερψιν του υιου, παντοια ζωα, εν οις ην και λεων. Ο δε ταυτα ορων ετι πλειονα λυπην ειχε. Και δε ποτε πλησιον του λεοντος ων, ειπεν· «Ω κακιστον θηριον, δια σε και τον ψευδη ονειρον του εμου πατρος τηδε τη οικια κατεκλεισθην, ως εν φρουρα· τι σοι ποιησω;». Και ταυτα ειπων επεβαλε τω τοιχω την χειρα, και εξετυφλωσε τον λεοντα. Σκολοψ δε τω δακτυλω αυτου επηχθη, ογκωμα και φλεγμονην ειργασατο· πυρετος δε επιγενομενος αυτω, θασσον ετελευτησεν. Ο δε λεων και ουτως ανειλε τον παιδα, μηδεν τω του πατρος ωφεληθεντα σοφισματι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati