Δυο φιλοι την αυτην οδον εβαδιζον. Αρκτου δε αυτοις εξαπιναιως επιφανεισης, ο μεν ετερος αυτων επι τι δενδρον ταχεως ανεβαινε και ενταυθα εκρυπτετο, ο δε ετερος, μελλων περικαταλαμβανεσθαι, χαμαι πεσων εθελοντης τον νεκρον προσεποιειτο. Πλησιασασης δε της αρκτου και προσφερουσης αυτω το ρυγχος και περιοσφραινομενης ολην την κεφαλην, ο ταλαιπωρος τα βλεφαρα εκλεισε και τας αναπνοας κατειχε· λεγεται γαρ τους αρκτους νεκρων μη απτεσθαι. Τελος δε, απαλλαγεισης της αρκτου, ο επι του δενδρου καταβαινει και του φιλου πυνθανεται τι η αρκτος προς το ους ελεξεν. Ο δε αποκρινεται· «Του λοιπου χρονου μη συνοδοιπορειν τοιουτοις ανθρωποις οι εν τοις κινδυνοις τοις φιλοις ου παραμενουσιν, αλλ' εαυτοις μονοις την σωτηριαν παρασκευαζουσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati