Αλωπηξ, τους κυνηγους φευγουσα, ως εθεασατο δρυτομον τινα, τουτον ικετευεν αυτην κατακρυψαι. Ο δε αυτη παρηνεσεν εν τη εαυτου καλυβη κρυβηναι. Μετ' ου πολυ δε παραγιγνονται οι κυνηγοι και του δρυτομου πυνθανονται ει εθεασατο αλωπεκα εκεινη παρερχομενην, κακεινος τη μεν φωνη ηρνειτο αυτην θεασασθαι, τη δε χειρι νευων εσημαινεν οπου η αλωπηξ κρυπτη ειη. Των δε τον νουν ου προσεχοντοαν οις ενευεν, οις δε ελεγε πιστευοντων, η αλωπηξ, επειδη οι κυνηγοι απηλλαγησαν, απροσφωνητι επορευετο. Μεμφομενου δε αυτην του δρυτομου, οτι, καιπερ υπ' αυτου διασωθεισα, ουδε αυτω ευχαριστησεν, απεκρινατο· «Εγω μην ευχαριστουν αν σοι, ει μη ειχες τα της χειρος εργα τοις λογοις ανομοια».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati