Ηρακλης, ισοθεωθεις και εις τον ουρανον κληθεις, ενα εκαστον των θεων μετα πολλης φιλοφροσυνης ησπαζετο. Και δη τελευταιου φανεντυς του Πλουτου, κατα του εδαφους κυψας, επανεστραφη. Ερωτηθεις απο του Διος δια τι παντες οι δαιμονες απ' αυτου ασμενως προσηγορευθησαν, μονος δε ο Πλουτος υπεβλεφθη· «Αλλ' εγωγε», ελεγε, «δια τουτο αυτον καταφρονω, οτι παρ' ον χρονον εν ανθρωποις ην, εβλεπον αυτον ως επι το πλειστον τοις πονηροις συμπραττοντα». Ο λογος λεχθειη αν επ' ανδρος πλουσιου μεν την τυχην, πονηρου δε τον τροπον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati