Ανθρωπος τις ποτε αετον εθηρευσε, ω τα πτερα εκοψεν εστησε δ' αυτον εν τη της οικιας αυλη, ινα συν ταις αλεκτρυαιναις ζωη. Ο δ' αετος κατηφης ην και ουδεν ησθιεν εκ της λυπης, ομοιος δ' ην βασιλει δεσμωτη. Ετερος δε τις, τουτον εξαγορασας και προσθετα πτερα προσδησας, αυτον παλιν ανεπτερωσεν. Ο δε αναπτας και τοις ονυξι λαγων αρπασας τω ευεργετη δωρον ηνεγκεν. Αλωπηξ δε ταυτα παντα κατιδουσα ελεξε· «Μη διδου τον λαγων τουτω, αλλα τω προτερω δεσποτη, οτι ουτος μεν ηδη φυσει αγαθος εστιν, εκεινος δε μαλλον εξευμενιστεος εστιν, ως μη ει παλιν ληψεται σε αυθις το πτερα τα σα κατακοπτη». Ο μυθος δηλοι οτι δει χρηστας αμοιβας τοις ευεργεταις παρεχειν, αλλα και φρονιμως προφυλαττεσθαι τους πονηρους.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati