Ηκω συμβουλευσων περι τε του πολεμου του προς τους βαρβαρους και της ομονοιας της προς ημας αυτους, ουκ αγνοων οτι πολλοι των προσποιησαμενων ειναι σοφιστων επι τουτον τον λογον ωρμησαν, αλλ' αμα μεν ελπιζων τοσουτον διοισειν ωστε τοις αλλοις μηδεν πωποτε δοκειν ειρησθαι περι αυτων, αμα δε προκρινας τουτους καλλιστους ειναι των λογων, οιτινες περι μεγιστων τυγχανουσιν οντες και τους τε λεγοντας μαλιστ' επιδεικνυουσι και τους ακουοντας πλειστ' ωφελουσιν, ων εις ουτος εστιν. Επειτ' ουδ' οι καιροι πω παρεληλυθασιν ωστ' ηδη ματην ειναι το μεμνησθαι περι τουτων: ποτε γαρ χρη παυεσθαι λεγοντας, οταν η τα πραγματα λαβη τελος και μηκετι δεη βουλευεσθαι περι αυτων, η τον λογον ιδη τις εχοντα περας ωστε μηδεμιαν λελειφθαι τοις αλλοις υπερβολην. Εως δ' αν τα μεν ομοιως ωσπερ προτερον φερηται, τα δ' ειρημενα φαυλως εχοντα τυγχανη, πως ου χρη σκοπειν και φιλοσοφειν τουτον τον λογον, ος, ην κατορθωθη, και του πολεμου του προς αλληλους και της ταραχης της παρουσης και των μεγιστων κακων ημας απαλλαξει; Προς δε τουτοις ει μεν μηδαμως αλλως οιον τ' ην δηλουν τας αυτας πραξεις αλλ' η δια μιας ιδεας, ειχεν αν τις υπολαβειν ως περιεργον εστι τον αυτον τροπον εκεινοις λεγοντα παλιν ενοχλειν τοις ακουουσιν: επειδη δ' οι λογοι τοιαυτην εχουσι την φυσιν ωσθ' οιον τ' ειναι περι των αυτων πολλαχως εξηγησασθαι, και τα τε μεγαλα ταπεινα ποιησαι και τοις μικροις μεγεθος περιθειναι και τα τε παλαια καινως διελθειν και περι των νεωστι γεγενημενων αρχαιως ειπειν, ουκετι φευκτεον ταυτ' εστι, περι ων ετεροι προτερον ειρηκασιν, αλλ' αμεινον εκεινων ειπειν πειρατεον. Αι μεν γαρ πραξεις αι προγεγενημεναι κοιναι πασιν ημιν κατελειφθησαν, το δ' εν καιρω ταυταις καταχρησασθαι και τα προσηκοντα περι εκαστης ενθυμηθηναι και τοις ονομασιν ευ διαθεσθαι των ευ φρονουντων ιδιον εστιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati