Αει μεν ουν οι θ' ημετεροι προγονοι και Λακεδαιμονιοι φιλοτιμως προς αλληλους ειχον: ου μην αλλα περι καλλιστων εν εκεινοις τοις χρονοις εφιλονικησαν, ουκ εχθρους αλλ' ανταγωνιστας σφας αυτους ειναι νομιζοντες, ουδ' επι δουλεια τη των Ελληνων τον βαρβαρον θεραπευοντες, αλλα περι μεν της κοινης σωτηριας ομονοουντες, οποτεροι δε ταυτης αιτιοι γενησονται, περι τουτου ποιουμενοι την αμιλλαν. Επεδειξαντο δε τας αυτων αρετας πρωτον μεν εν τοις υπο Δαρειου πεμφθεισιν: αποβαντων γαρ αυτων εις την Αττικην οι μεν ου περιεμειναν τους συμμαχους, αλλα τον κοινον πολεμον ιδιον ποιησαμενοι προς τους απασης της Ελλαδος καταφρονησαντας απηντων την οικειαν δυναμιν εχοντες, ολιγοι προς πολλας μυριαδας, ωσπερ εν αλλοτριαις ψυχαις μελλοντες κινδυνευσειν, οι δ' ουκ εφθησαν πυθομενοι τον περι την Αττικην πολεμον, και παντων των αλλων αμελησαντες ηκον ημιν αμυνουντες, τοσαυτην ποιησαμενοι σπουδην, οσην περ αν της αυτων χωρας πορθουμενης.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati