Δει δε ταυτας τας επιβουλας εκποδων ποιησαμενους εκεινοις τοις εργοις επιχειρειν, εξ ων τας τε πολεις ασφαλεστερον οικησομεν και πιστοτερον διακεισομεθα προς ημας αυτους. Εστι δ' απλους και ραδιος ο λογος ο περι τουτων: ουτε γαρ ειρηνην οιον τε βεβαιαν αγαγειν, ην μη κοινη τοις βαρβαροις πολεμησωμεν, ουθ' ομονοησαι τους Ελληνας, πριν αν και τας οφελειας εκ των αυτων και τους κινδυνους προς τους αυτους ποιησωμεθα. Τουτων δε γενομενων και της αποριας της περι τον βιον ημων αφαιρεθεισης, η και τας εταιρειας διαλυει και τας συγγενειας εις εχθραν προαγει και παντας ανθρωπους εις πολεμους και στασεις καθιστησιν, ουκ εστιν οπως ουχ ομονοησομεν και τας ευνοιας αληθινας προς ημας αυτους εξομεν. Ων ενεκα περι παντος ποιητεον, οπως ως ταχιστα τον ενθενδε πολεμον εις την ηπειρον διοριουμεν, ως μονον αν τουτ' αγαθον απολαυσαιμεν των κινδυνων των προς ημας αυτους, ει ταις εμπειραις ταις εκ τουτων γεγενημεναις προς τον βαρβαρον καταχρησασθαι δοξειεν ημιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati