Contro i Sofisti (1-3)
Ει παντες ηθελον οι παιδευειν επιχειρουντες αληθη λεγειν και μη μειζους ποιεισθαι τας υποσχεσεις ων εμελλον επιτελειν, ουκ αν κακως ηκουον υπο των ιδιωτων: νυν δ' οι τολμωντες λιαν απερισκεπτως αλαζονευεσθαι πεποιηκασιν ωστε δοκειν αμεινον βουλευεσθαι τους ραθυμειν αιρουμενους των περι την φιλοσοφιαν διατριβοντων. Τις γαρ ουκ αν μισησειεν αμα και καταφρονησειεν πρωτον μεν των περι τας εριδας διατριβοντων, οι προσποιουνται μεν την αληθειαν ζητειν, ευθυς δ' εν αρχη των επαγγελματων ψευδη λεγειν επιχειρουσιν; Οιμαι γαρ απασιν ειναι φανερον: οτι τα μελλοντα προγιγνωσκειν ου της ημετερας φυσεως εστιν, αλλα τοσουτον απεχομεν ταυτης της φρονησεως ωσθ' Ομηρος ο μεγιστην επι σοφια δοξαν ειληφως και τους θεους πεποιηκεν εστιν οτε βουλευομενους υπερ αυτων, ου την εκεινων γνωμην ειδως αλλ' ημιν ενδειξασθαι βουλομενος οτι τοις ανθρωποις εν τουτο των αδυνατων εστιν. Ουτοι τοινυν εις τουτο τολμης εληλυθασιν, ωστε πειρωνται πειθειν τους νεωτερους ως, ην αυτοις πλησιαζωσιν, α τε πρακτεον εστιν εισονται και δια ταυτης της επιστημης ευδαιμονες γενησονται. Και τηλικουτων αγαθων αυτους διδασκαλους και κυριους καταστησαντες ουκ αισχυνονται τρεις η τετταρας μνας υπερ τουτων αιτουντες.
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati