Contro i Sofisti (13-15)
Μεγιστον δε σημειον της ανομοιοτητος αυτων: τους μεν γαρ λογους ουχ οιον τε καλως εχειν ην μη των καιρων και του πρεποντως και του καινως εχειν μετασχωσιν, τοις δε γραμμασιν ουδενος τουτων προσεδεησεν. Ωσθ' οι χρωμενοι τοις τοιουτοις παραδειγμασιν πολυ αν δικαιοτερον αποτινοιεν η λαμβανοιεν αργυριον, οτι πολλης επιμελειας αυτοι δεομενοι παιδευειν τους αλλους επιχειρουσιν. Ει δε δει μη μονον κατηγορειν των αλλων αλλα και την εμαυτου δηλωσαι διανοιαν, ηγουμαι παντας αν μοι τους ευ φρονουντας συνειπειν οτι πολλοι μεν των φιλοσοφησαντων ιδιωται διετελεσαν οντες, αλλοι δε τινες ουδενι πωποτε συγγενομενοι των σοφιστων και λεγειν και πολιτευεσθαι δεινοι γεγονασιν. Αι μεν γαρ δυναμεις και των λογων και των αλλων εργων απαντων εν τοις ευφυεσιν εγγιγνονται και τοις περι τας εμπειριας γεγυμνασμενοις: η δε παιδευσις τους μεν τοιουτους τεχνικωτερους και προς το ζητειν ευπορωτερους εποιησεν: οις γαρ νυν εντυγχανουσι πλανωμενοι, ταυτ' εξ ετοιμοτερου λαμβανειν αυτους εδιδαξεν, τους δε καταδεεστεραν την φυσιν εχοντας αγωνιστας μεν αγαθους η λογων ποιητας ουκ αν αποτελεσειεν, αυτους δ' αν αυτων προαγαγοι και προς πολλα φρονιμωτερως διακεισθαι ποιησειεν.
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati