Ορω γαρ τους μεν την αδικιαν προτιμωντας και το λαβειν τι των αλλοτριων μεγιστον αγαθον νομιζοντας ομοια πασχοντας τοις δελεαζομενοις των ζωων, και κατ' αρχας μεν απολαυοντας ων αν λαβωσιν, ολιγω δ' υστερον εν τοις μεγιστοις κακοις οντας, τους δε μετ' ευσεβειας και δικαιοσυνης ζωντας εν τε τοις παρουσιν κρονοις ασφαλως διαγοντας και περι του συμπαντος αιωνος ηδιους τας ελπιδας εχοντας. Και ταυτ' ει μη κατα παντων ουτως ειθισται συμβαινειν, αλλα το γ'ως επι το πολυ τουτον γιγνεται τον προπον. Χρη δε τους ευ φρονουντας, επειδη το μελλον αει συνοισειν ου καθορωμεν, το πολλακις ωφελουν, τουτο φαινεσθαι πραιρουμενους. Παντων δ' αλογωτατον πεπονθασιν, οσοι καλλιον μεν επιτηδευμα νομιζουσιν ειναι και θεοφιλεστερον την δικαιοσυνην της αδικιας, χειρον δ' οιονται βιωσεσθαι τους ταυτη χρωμενους των την πονηριαν προηρημενων. Ηβουλομην δ' αν, ωσπερ προσηκον εστιν επαινεισθαι την αρετην, ουτω προχειρον ειναι πεισαι τους ακουοντας ασκειν αυτην· νυν δε δεδοικα μη ματην τα τοιαυτα λεγωμεν. Διεφθαρμεθα γαρ πολυν ηδη χρονον υπ' ανθρωπων ουδεν αλλ' η φενακιζειν δυναμενων, οι τοσουτον του πληθους καταπεφρονηκασιν ωσθ' οποταν βουληθωσιν πολεμον προς τινας εξενεγκειν, αυτοι χρηματα λαμβανοντες λεγειν τολμωσιν ως χρη τους προγονους μιμεισθαι και μη περιοραν ημας αυτος καταγελωμενους, μηδε την θαλατταν πλεοντας τους μη τας συνταξεις εθελοντας ημιν υποτελειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati