L'utopia della restaurazione nelle argomentazioni di un conservatore (II)
Μεγιστον δ' αυτοις συνεβαλετο προς το καλως οικειν την πολιν, οτι δυοιν ισοτητοιν νομιζομεναιν ειναι, και της μεν ταυτον απασιν απονεμουσης, της δε το προσηκον εκαστοις, ουκ ηγνοουν την χρησιμωτεραν, αλλα την μεν των αυτων αξιουσαν τους χρηστους και τους πονηρους απεδοκιμαζον ως ου δικαιαν ουσαν, την δε κατα την αξιαν εκαστον τιμωσαν και πολαζουσαν προηρουντο και δια ταυτης ωκουν την πολιν, ουκ εξ απαντων τας αρχας κληρουντες αλλα τους βελτιστους και τους ικανωατους εφ' εκαστον των εργων προκρινοντες. Τοιουτους γαρ ηλπιζον εσεσθαι και τους αλλους, οιοι περ αν ωσιν οι των πραγματων επιστατουντες. Επειτα και δημοτικωτεραν ενομιζον ειναι ταυτην την καταστασιν η την δια του λαγχανειν γιγνομενην: εν μεν γαρ τη κληρωσει την τυχην βραβευσειν και πολλακις ληψεσθαι τας αρχας τους ολιγαρχιας επιθυμουντας, εν δε τω προκρινειν τους επιεικεστατους τον δημον εσεσθαι κυριον ελεσθαι τους αγαπωντας μαλιστα την καθεστωσαν πολιτειαν.
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati