Εμου τοινυν, ω ανδρες, οι μεν νομοι ου μονον απεγνωκοτες εισι μη αδικειν, αλλα και κεκελευκοτες ταυτην την δικην λαμβανειν: εν υμιν δ' εστι ποτερον χρη τουτους ισχυρους η μηδενος αξιους ειναι. Εγω μεν γαρ οιμαι πασας τας πολεις δια τουτο τους νομους τιθεσθαι, ινα περι ων αν πραγματων απορωμεν, παρα τουτους ελθοντες σκεψωμεθα ο τι ημιν ποιητεον εστιν. Ουτοι τοινυν περι των τοιουτων τοις αδικουμενοις τοιαυτην δικην λαμβανειν παρακελευονται. Οις υμας αξιω την αυτην γνωμην εχειν: ει μη, τοιαυτην αδειαν τοις μοιχοις ποιησετε ωστε και τους κλεπτας επαρεια φασκειν μοιχους ειναι, ευ ειδοτας οτι, εαν ταυτην την αιτιαν περι εαυτων λεγωσι και επι τουτω φασκωσιν εζ τας αλλοτριας οικιας εισιεναι, ουδεις αυτων αψεται. Παντες γαρ εισονται οτι τους μεν νομους της μοιχειας χαιρειν εαν δει, την δε ψηφον την υμετεραν δεδιεναι αυτη γαρ εστι παντων των εν τη πολει κυριωτατη.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati