Πρωτον μεν ουν, ω ανδρες, δει γαρ και ταυθ' υμιν διηγησασθαι οικιδιον εστι μοι διπλουν, ισα εχον τα ανω τοις κατω, κατα την γυναικωνιτιν και κατα την ανδρωνιτιν. Επειδη δε το παιδιον εγενετο ημιν, η μητηρ αυτο εθηλαζεν: ινα δε μη, οποτε λουεσθαι δεοι, κινδυνευη κατα της κλιμακος καταβαινουσα, εγω μεν ανω διητωμην, αι δε γυναικες κατω. Και ουτως ηδη συνειθισμενον ην, ωστε πολλακις η γυνη απηει κατω καθευδησουσα ως το παιδιον, ινα τον τιτθον αυτω διδω και μη βοα. Και ταυτα πολυν χρονον ουτως εγινετο, και εγω ουδεποτε υπωπτευσα, αλλ' ουτως ηλιθιως διεκειμην ωστε ωμην την εμαυτου γυναικα πασων σωφρονεστατην ειναι των εν τη πολει. Προιοντος δε του χρονου, ω ανδρες, ηκον μεν απροσδοκητως εξ αγρου, μετα δε το δειπνον το παιδιον εβοα και εδυσκολαινεν, υπο της θεραπαινης επιτηδες λυπουμενον, ινα ταυτα ποιη: ο γαρ ανθρωπος ενδον ην: υστερον γαρ απαντα επυθομην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati