Και εγω την γυναικα απιεναι εκελευον και δουναι τω παιδιω τον τιτθον, ινα παυσηται κλαιον. Η δε το μεν πρωτον ουκ ηθελεν, ως αν ασμενη με εωρακυια ηκοντα δια χρονου: επειδη δε εγω ωργιζομην εκελευον αυτην απιεναι, " ινα συ γε " εφη " πειρας ενταυθα την παιδισκην: και προτερον δη μεθυων ειλκες αυτην ". Καγω μεν εγελων, εκεινη δε αναστασα και απιουσα προστιθησι την θυραν, προσποιουμενη παιζειν, και την κλειν εφελκεται. Καγω τουτων ουδεν ενθυμουμενος ουδ' υπονοων εκαθευδον ασμενος, ηκων εξ αργου. Επειδη δε ην προς ημεραν, ηκεν εκεινη και την θυραν ανεωξεν, ερομενου δ' εμου τι αι θυραι νυκτωρ ψοφοιεν, εφασκε τον λυχνον αποσβεσθηναι τον παρα τω παιδιω, ειτα εκ των γειτονων εναψασθαι. Εσιωπων εγω και ταυτα ουτως εχειν ηγουμην. Εδοξε δε μοι, ω ανδρες, το προσωπον εψιμυθιωσθαι, του αδελφου τεθνεωτος ουπω τριακονθ' ημερας: ομως δ' ουδ' ουτως ουδεν ειπων περι του πραγματος, εξελθων ωχομην εξω σιωπη.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati