Επειδη δε παντα ειρητο αυτη, ειπον εγω, "οπως τοινυν ταυτα μηδεις ανθρωπων πευσεται: ει δε μη, ουδεν σοι κυριον εσται των προς εμ' ωμολογημενων. Αξιω δε σε επ' αυτοφωρω ταυτα μοι επιδειξαι: εγω γαρ ουδεν δεομαι λογων, αλλα το εργον φανερον γενεσθαι, ειπερ ουτως εχει " ωμολογει ταυτα ποιησειν. Και μετα ταυτα διεγενοντο ημεραι τεσσαρες η πεντε, ... ως εγω μεγαλοις υμιν τεκμηριοις επιδειξω. Πρωτον δε διηγησασθαι βουλομαι τα πραχθεντα τη τελευταια ημερα. Σωστρατος ην μοι επιτηδειος και φιλος. Τουτω ηλιου δεδυκοτος ιαντι εξ αγρου απηντησα. Ειδως δ' εγω οτι τηνικαυτα αφιγμενος ουδεν αν καταληψοιτο οικοι των επιτηδειων, εκελευον συνδειπνειν: και ελθοντες οικαδε ως εμε, αναβαντες εις το υπερωον εδειπνουμεν. Επειδη δε καλως αυτω ειχεν, εκεινος μεν απιων ωχετο, εγω δε εκαθευδον. Ο δ' Ερατοσθενης, ω ανδρες, εισερχεται, και η θεραπαινα επεγειρασα με ευθυς φραζει οτι ενδον εστι. καγω ειπων εκεινη επιμελεισθαι της θυρας, καταβας σιωπη εξερχομαι, και αφικνουμαι ως τον και τον, και τους μεν ενδον κατελαβον, τους δε ουκ επιδημουντας ευρον. Παραλαβων δ' ως οιον τε ην πλειστους εκ των παροντων εβαδιζον. Και δαδας λαβοντες εκ του εγγυτατα καπηλειου εισερχομεθα, ανεωγμενης της θυρας και υπο της ανθρωπου παρεσκευασμενης. Ωσαντες δε την θυραν του δωματιου οι μεν πρωτοι εισιοντες ετι ειδομεν αυτον κατακειμενον παρα τη γυναικι, οι δ' υστερον εν τη κλινη γυμνον εστηκοτα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati