«Τι ποτε με Χλοης εργαζεται το φιλημα; Χειλη μεν ροδων απαλωτερα και στομα κηριων γλυκυτερον, το δε φιλημα κεντρου μελιττης πικροτερον. Πολλακις εφιλησα εριφους, πολλακις εφιλησα σκυλακας αρτιγεννητους και τον μοσχον, ον ο Δορκων εδωρησατο: αλλα τουτο φιλημα καινον: εκπηδα μου το πνευμα, εξαλλεται η καρδια, τηκεται η ψυχη, και ομως παλιν φιλησαι θελω. Ω νικης κακης: ω νοσου καινης, ης ουδε ειπειν οιδα το ονομα. Αρα φαρμακων εγευσατο η Χλοη μελλουσα με φιλειν; Πως ουν ουκ απεθανεν; Οιον αδουσιν αι αηδονες, η δε εμη συριγξ σιωπα: οιον σκιρτωσιν οι εριφοι, καγω καθημαι: οιον ακμαζει τα ανθη, καγω στεφανους ου πλεκω, αλλα τα μεν ια και ο υακινθος ανθει, Δαφνις δε μαραινεται. Αρα μου και Δορκων ευμορφοτερος οφθησεται; ».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati