ΜΕΝ. Ειτα δια τουτο αι χιλιοι νηες επληρωθησαν εξ απασης της Ελλαδος και τοσουτοι επεσον Ελληνες τε και βαρβαροι και τοσαυται πολεις αναστατοι γεγονασιν; ΕΡΜ. Αλλ' ουκ ειδες, ω Μενιππε, ζωσαν την γυναικα· εφης γαρ αν και συ ανεμεσητον ειναι· «τοιηδ' αμφι γυναικι πολυν χρονον αλγεα πασχειν»· επει και τα ανθη ξηρα οντα ει τις βλεποι αποβεβληκοτα την βαφην, αμορφα δηλον οτι αυτω δοξεν οτε μεντοι ανθει και εχει την χροαν, καλλιστα εστιν. ΜΕΝ. Ουκουν τουτο, ω Ερμη, θαυμαζω, ει μη συνιεσαν οι Αχαιοι περι πραγματος ουτως ολιγοχρονιου και ραδιως απανθουντος πονουντες. ΕΡΜ. Ου σχολη μοι, ω Μενιππε, συμψιλοσοφειν σοι· ωστε συ μεν επιλεξαμενος τοπον, ενθα αν εθελης, κεισο καταβολων σεαυτον, εγω δε τους αλλους νεκρους ηδη μετελευσομαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati