Ορμηθεις γαρ ποτε απο Ηρακλειων στηλων και αφεις εις τον εσπεριον ωκεανον ουριω ανεμω τον πλουν εποιουμην. Αιτια δε μοι της αποδημιας και υποθεσις η της διανοιας περιεργια και πραγματων καινων επιθυμια και το βουλεσθαι μαθειν τι το τελος εστιν του ωκεανου και τινες οι περαν κατοικουντες ανθρωποι. Τουτου γε τοι ενεκα παμπολλα μεν σιτια ενεβαλομην, ικανον δε και υδωρ ενεθεμην, πεντηκοντα δε των ηλικιωτων προσεποιησαμην την αυτην εμοι γνωμην εχοντας, ετι δε και οπλων πολυ τι πληθος παρεσκευασαμην και κυβερνητην τον αριστον μισθω μεγαλω πεισας παρελαβον και την ναυν (ακατος δε ην) ως προς μεγαν και βιαιον πλουν εκρατυναμην. Ημεραν ουν και νυκτα ουριw πλεοντες ετι της γης υποφαινομενης ου σφοδρα βιαιως ανηγομεθα, της επιουσης δε αμα ηλιω ανισχοντι o τε ανεμος επεδιδου και το κυμα ηυξανετο και ζοφος επεγινετο και ουκετ’ ουδε στειλαι την οθονην δυνατον ην. Επιτρεψαντες ουν τω πνεοντι και παραδοντες εαυτους εχειμαζομεθα ημερας εννεα και εβδομηκοντα, τη ογδοηκοστη δε αφνω εκλαμψαντος ηλιου καθορωμεν ου πορρω νησον υψηλην και δασειαν, ου τραχει περιηχουμενην τw κυματι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati