Καπειδη εσπερα ην, αγει με λαβουσα προς την θυραν του δωματιου, ενθα εκεινοι εκαθευδον, και κελευει με προσαγειν οπη τινι της θυρας λεπτη και σκοπειν τα γινομενα ενδον. Ορω ουν την μεν γυναικα αποδυομενην. Ειτα γυμνη τω λυχνω προσελθουσα και χονδρους δυο λαβουσα τον μεν λιβανωτον τω πυρι του λυχνου επεθηκε και στασα πολλα του λυχνου κατελαλησεν ειτα κιβωτιον αδρον ανοιξασα, πανυ πολλας εχον πυξιδας εν αυτω, ενθεν αναιρειται και προφερει μιαν η δε ειχεν εμβεβλημενον ο τι μεν ουκ οιδα, της δε οψεως αυτης ενεκα ελαιον αυτο εδοκουν ειναι. Εκ τουτου λαβουσα χριεται ολη, απο των ονυχων αρξαμενη των κατω, και αφνω πτερα εκφυεται αυτη, και η ριν κερατινη και γρυπη εγενετο, και ταλλα δε οσα ορνιθων κτηματα και συμβολα παντα ειχε· και ην αλλο ουδεν η κοραξ νυκτερινος. Επει δε ειδεν εαυτην επτερωμενην, κρωξασα δεινον και οιον εκεινοι οι κορακες, αναστασα ωχετο πετομενη δια της θυριδος.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati