Ο μεν ουν εμος επιστατης εστως οπισθεν εκελευεν με αρισταν εγω δε αμα μεν ηδουμην εν τω θεατρω κατακειμενος, αμα δε εδεδιειν μη που αρκτος η λεων αναπηδησεται. Εν τουτω δε τινος ανθη φεροντος παροδευοντος εν τοις αλλοις ανθεσιν ορω και ροδων χλωρων φυλλα, και μηδεν ετι οκνων αναπηδησας του λεχους εκπιπτω· και οι μεν ωοντο με ανιστασθαι ορχησομενον εγω δε εν εξ ενος επιτρεχων και απανθιζο· μενος απ' αυτων των ανθων τα ροδα κατεπινον. Των δε ετι θαυμαζοντων επ' εμοι αποπιπτει εξ εμου εκεινη η του κτηνους οψις και απολλυται, και αφανης εκεινος ο παλαι ονος, ο δε Λουκιος αυτος ενδον μοι γυμνος ειστηκει. Τη δε παραδοξω ταυτη και μηδεποτε ελπισθειση θεα παντες εκπεπληγμενοι δεινον επεθορυβησαν και το θεατρον εις δυο γνωμας εσχιζετο· οι μεν γαρ ωσπερ φαρμακα δεινα επισταμενον και κακον τι πολυμορφον ηξιουν ευθυς ενδον πυρι με αποθανειν, οι δε περιμειναι και τους απ' εμου λογους ελεγον δειν και προτερον διαγνωναι, ειθ' ουτως δικασαι περι τουτων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati