Ει γαρ χρη και κακων επαινον ειπειν, μη υπολαβης μειζον τι γυμνασιον αρετης η της ψυχης δοκιμασιαν αληθεστεραν τησδε της πολεως και της ενταυθα διατριβης: ου γαρ μικρον αντισχειν τοσαυταις μεν επιθυμιαις, τοσουτοις δε θεαμασι τε και ακουσμασι παντοθεν ελκουσι και αντιλαμβανομενοις, αλλα ατεχνως δει τον Οδυσσεα μιμησαμενον παραπλειν αυτα μη δεδεμενον τω χειρε - δειλον γαρ - μηδε τα ωτα κηρω φραξαμενον, αλλ' ακουοντα και λελυμενον και αληθως υπερηφανον. Ενεστι δε και φιλοσοφιαν θαυμασαι παραθεωρουντα την τοσαυτην ανοιαν, και των της τυχης αγαθων καταφρονειν ορωντα ωσπερ εν σκηνη και πολυπροσωπω δραματι τον μεν εξ οικετου δεσποτην προιοντα, τον δ' αντι πλουσιου πενητα, τον δε σατραπην εκ πενητος η βασιλεα, τον δε φιλον τουτου, τον δε εχθρον, τον δε φυγαδα: τουτο γαρ τοι και το δεινοτατον εστιν, οτι καιτοι μαρτυρομενης της Τυχης παιζειν τα των ανθρωπων πραγματα και ομολογουσης μηδεν αυτων ειναι βεβαιον, ομως ταυθ' οσημεραι βλεποντες ορεγονται και πλουτου και δυναστειας και μεστοι περιιασι παντες ου γινομενων ελπιδων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati