Il filosofo Nigrino parla a Luciano dei mali della società romana (III)
Πολυ δε τουτων οι προσιοντες αυτοι και θεραπευοντες γελοιστεροι, νυκτος μεν εξανισταμενοι μεσης, περιθεοντες δε εν κυκλω την πολιν και προς των οικετων αποκλειομενοι, κυνες και κολακες και τα τοιαυτα ακουειν υπομενοντες. Γερας δε της πικρας ταυτης αυτοις περιοδου το φορτικον εκεινο δειπνον και πολλων αιτιον συμφορων, εν ω ποσα μεν εμφαγοντες, ποσα δε παρα γνωμην εμπιοντες, ποσα δε ων ουκ εχρην απολαλησαντες η μεμφομενοι το τελευταιον η δυσφορουντες απιασιν η διαβαλλοντες το δειπνον η υβριν η μικρολογιαν εγκαλουντες. Πληρεις δε αυτων εμουντων οι στενωποι και προς τοις χαμαιτυπειοις μαχομενων: και μεθ' ημεραν οι πλειονες αυτων κατακλιθεντες ιατροις παρεχουσιν αφορμας περιοδων: ενιοι μεν γαρ, το καινοτατον, ουδε νοσειν σχολαζουσιν.
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati