Εγω μεντοι γε πολυ των κολακευομενων εξωλεστερους τους κολακας υπειληφα, και σχεδον αυτους εκεινοις καθιστασθαι της υπερηφανιας αιτιους: οταν γαρ αυτων την περιουσιαν θαυμασωσιν και τον χρυσον επαινεσωσιν και τους πυλωνας εωθεν εμπλησωσιν και προσελθοντες ωσπερ δεσποτας προσειπωσιν, τι και φρονησειν εκεινους εικος εστιν; ει δε γε κοινω δογματι καν προς ολιγον απεσχοντο τησδε της εθελοδουλειας, ουκ αν οιει τουναντιον αυτους ελθειν επι τας θυρας των πτωχων δεομενους τους πλουσιους, μη αθεατον αυτων μηδ' αμαρτυρον την ευδαιμονιαν καταλιπειν μηδ' ανονητον τε και αχρηστον των τραπεζων το καλλος και των οικων το μεγεθος; ου γαρ ουτω του πλουτειν ερωσιν ως του δια του πλουτειν ευδαιμονιζεσθαι. Και ουτω δη εχει, μηδεν οφελος ειναι περικαλλους οικιας τω οικουντι μηδε χρυσου και ελεφαντος, ει μη τις αυτα θαυμαζοι. Εχρην ουν ταυτη καθαιρειν αυτων και επευωνιζειν την δυναστειαν επιτειχισαντας τω πλουτω την υπεροψιαν: νυν δε λατρευοντες εις απονοιαν αγουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati