Η της Λιβυης μεσογεια φαμμος εστι βαθεια, ερημος επι πολυ , ακριβως ακαρπος, πεδινη πασα, ου χλοην ου ποαν ου φυτον ουχ υδωρ εχουσα, η ειπου υετου ολιγον εν κοιλοις υπολειπεται, παχυ εστι και δυσωδες, ουδε πανυ διψαοντι ανθρωπω ποτιμον. Αοικητος γουν εστι: πως γαρ αν οικοιτο ανημερος ουτω και ξηρα και αφορος ουσα και μεγαλω αυχμω πιεζομενη; και δια το θαλπος και τον αερα κομιδη πυρωδη και φλογερον και την ψαμμον υπερζεουσαν η χωρα παντελως αβατος εστιν. Γαραμαντες μονοι προσοικοι οντες, ευσταλες και κουφον εθνος, ανθρωποι σκηνιται, εκ θηρας τα πολλα τρεφομενοι , ενιοτε εισβαλλουσι θηρασοντες αμφι τροπην την χειμερινην μαλιστα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati