Ηδη πλησιον της νησου ημεν και θαυμαστη τις αυρα περιεπλεκεν ημας, ηδεια και ευωδης, οιαν λεγει ο συγγραφευς Ηροδοτος αποζειν της ευδαιμονος Αραβιας. Οιον γαρ απο ροδων και ναρκισσων, τοιουτον ημιν το ηδυ προσεβαλλεν. Εν τη νησω καθεωρωμεν λιμενας πολλους ακλυστους και μεγαλους ποταμους και διαυγεις, ετι δε λειμωνας και υλας και δρνεα μουσικα, τα μεν επι των ηιονων αδοντα, πολλα δε και επι των κλαδων. Αυραι τινες ηδειαι διαπνεουσαι ηρεμα την υλην διεσαλευον, και απο των κλαδων τερπνα και συνεχη μελη επεσυριζετο, και ροη συμμικτος ηκουετο ασρους, ου σορυρωοης, οια οε εν συμποσιω εστιν, εν ω αλλοι μεν αυλεουσι, αλλοι δε αδουσι, ένιοι δε κροτεουσι προς κιθαραν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati