Ωρμωμην ποτε απο των Ηρακλεους στηλων και εις τον εσπεριον ωκεανον ουριω ανεμω τον πλουν εποιουμην. Αιτια δε μοι της αποδημιας ην πραγματων καινων επιθυμια και το βουλεσθαι μανθανειν τι το τελος εστι του ωκεανου και τινες οι περαν κατοικουντες ανθρωποι. Τουτου γε μεντοι ενεκα παμπολλα μεν σιτια, ικανον δε και υδωρ ενεβαλλομην, πεντηκοντα δε των ηλικιωτων προσεποιουμην, την αυτην εμοι γνωμην εχοντας, ετι δε και οπλων πολυ πληθος παρεσκευαζομην και κυβερνητην τον αριστον μισθω μεγαλω πειθων παρελαμβανον και την ναυν, ακατος γαρ ην, ως προς μεγαν και βιαιον πλουν εκρατυνομην. Επιτρεποντες ουν ημας αυτους τω πνευματι εχειμαζομεθα ημερας εννεα και εβδομηκοντα, τη ογδοηκοστη δε αφνω εκλαμποντος του ηλιου καθορωμεν ου πορρω νησον υψηλην και δασειαν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati