Απεβαινομεν ουν και ως εκ μακρας ταλαιπωριας πολυν μεν χρονον επι γης εμενομεν, επειτα δε ανηρομεθα και απεκρινομεν ημων αυτων τριακοντα μεν φυλακας της νεως παραμενειν, εικοσι δε συν εμοι ανερχεσθαι επι κατασκοπη των εν τη νησω. Προερχομεθα ουν οσον σταδιους τρεις απο της θαλαττης δι υλης και ορωμεν τινα στηλην χαλκου η Ελληνικοις γραμμασιν, αμυδροις δε, ελεγεν· «Αχρι τουτων Ηρακλης και Διονυσος αφικνουντο». Ην δε και ιχνη δυο πλησιον επι πετρας, το μεν πλεθριαιον, το δε ελαττον ως δε μοι εδοκει το μικροτερον μεν του Διονυσου, θατερον δε Ηρακλεους. Απερχομενοι, επλησιαζομεν ποταμω οινον βεοντι ομοιοτατον τω Χιω. Αφθονον δε ην το ρευμα, ωστε ενιαχου και ναυσιπορον ειναι. Τουτου δε του ποταμου ουδεμιαν πηγην ευρισκον, πολλας δε και μεγαλας αμπελους, πληρεις βοτρυων, παρα δε την ριζαν εκαστην απερρει σταγων οινου διαυγους, αφ' ων εγιγνετο ο ποταμος. Ην δε και ιχθυς εν αυτω πολλους οραν ημεις γουν ηγρευομεν αυτων τινας και εσθιοντες εμεθυσκομεθα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati