«Ει δε κατορθω», εφη, «τον πολεμον ον εκφερω νυν προς τους τον ηλιον κατοικουντας, απαντων ευδαιμονεστατα παρ' εμοι υμιν εξεστι βιοτευειν». Και ημεις ηρομεθα τινες ειεν οι πολεμιοι και την αιτιαν της διαφορας. Ο δε «Φαεθων» εφη, «ο των εν τφ ηλιω κατοικουντων βασιλευς - οικειται γαρ δη κακεινος ωσπερ και η σεληνη - πολυν ηδη προς ημας πολεμει χρονον. Ο δε πολεμος ηρχετο εξ αιτιας τοιαυτης· των εν τη αρχη τη εμη ποτε τους απορωτατους συναγων εβουλομην αποικιαν ες τον Εωσφορον στελλειν, οντα ερημον και υπο μηδενος κατοικουμενον ο τοινυν Φαεθων δια φθονον την αποικιαν εκωλυε. Τοτε μεν ουν ο Φαεθων ενικα νυν δε αυθις βουλομαι τον πολεμον φερειν και την αποικιαν αποστελλειν. Ει ουν εθελετε, κοινονειτε μοι, γυπας δε υμιν παρεχω των βασιλικων, ενα εκαστω, και την αλλην οπλισαν η δε εξοδος αυριον εστιν». «Ουτως», εφην εγω, «γιγνεσθω, επειδη σοι δοκει».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati