Ηδη δε πλησιον ημεν, και θαυμαστη τις αυρα περιεπνει ημας, ηδεια και ευωδης, οιαν Ηροδοτος ο συγγραφευς λεγει αποζειν της ευδαιμονος Αραβιας. Οιον γαρ απο ροδων και ναρκισσων και υακινθων και κρινων και ιων, ετι δε μυρρινης και δαφνης, τοιουτον ημιν το ηδυ προσεβαλλεν. Ηδομενοι δε τη οσμη και χρηστα εκ μακρων πονων ελπιζοντες, κατ' ολιγον ηδη πλησιον της νησου εγιγνομεθα. Ενθα καθεωρωμεν λιμενας τε πολλους περι πασαν ακλυστους και μεγαλους, ποταμους τε διαυγεις εκβαλλοντας εις την θαλατταν, ετι δε λειμωνας και υλας και ορνεα μουσικα, τα μεν επι των ηονων αδοντα, πολλα δε και επι των κλαδων αηρ τε κουφος και ευπνους περιεπνει την χωραν και αυραι δε τινες ηδειαι πνεουσαι ηρεμα την υλην διεσαλευον, ωστε και απο των κλαδων κινουμενων τερπνα και συνεχη μελη απεσυριζετο. Και μην και βοη συμμικτος ηκουετο αθρους, ου θορυβωδης, αλλ' οια γιγνεται εν συμποσιω, των μεν αυλουντων, των δε επαινουντων, ενιων δε κροτουντων προς αυλον η κιθαραν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati