Ο Πολυφημος και μουσικος εστιν. Πρωην ηκουσαμεν αυτου αδοντος· ονον αν τις ογκασθαι εδοξε. Και αυτη δε η πηκτις οια ην κρανιον ελαφου γυμνον των σαρκων, και τα μεν κερατα πηχεις ησαν, ζυγωσας δε αυτα και εναψας τα νευρα, ουδε κολλαβω περιστρεψας, εμελωδει αμουσον τι και απωδον, αλλο μεν αυτου βοωντος, αλλο δε της λυρας υπηχουσης· ωστε ουδε κατεχειν τον γελωτα δυνατοι ημεν επι τω ασματι. Το πρωτον, ακουσαντες των βοων, προς αλληλους ελεγομεν· «Τις ωδε βοα ανακαλων βοηθειαν; Αρα οι πολεμιοι την πολιν πορθουσιν; Η μεθυστης τις κραζει; Η συς τις αποσφαζεται εν τω των γειτονων χοιροκομειω;». Η Ηχω, καιπερ λαλος ουσα, ουδε αποκρινεσθαι αυτω ηθελεν ουτω βρυχωμενω, αλλ' ησχυνετο, ει φανειη μιμουμενη τραχειαν φδην και καταγελαστον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati