Μετ' ολιγον εφαινετο πλησιον η των ονειρων νησος, αμυδρα και ασαφης ιδειν· επασχε δε και αυτη τι τοις ονειροις παραπλησιον υπεχωρει γαρ προσερχομενων ημων και υπεφευγε και πορρωτερω υπεβαινε. Καταλαβοντες δε ποτε αυτην και εισπλευσαντες εις τον Υπνον λιμενα καλουμενον πλησιον των πυλων των ελεφαντινων, η το του Αλεκτρυονος ιερον εστιν, περι δειλην οψιαν απεβαινομεν παρελθοντες δε ες την πολιν, πολλους ονειρους και ποικιλους εωρωμεν. Αυτων μεντοι των ονειρων ουτε φυσις ουτε ιδεα η αυτη, αλλ' οι μεν μακροι ησαν και καλοι και ευειδεις, οι δε μικροι και αμορφοι, και οι μεν χρυσεοι, ως εδοκουν, οι δε ταπεινοι τε και ευτελεις. Πολλους δε αυτων και εγνωρισαμεν, παλαι παρ' ημιν εωρακοτες, οι δη και προσεληλυθεσαν και ησπαζοντο ως αν και συνηθεις υπαρχοντες, και παραλαβοντες ημας και κατακομισαντες πανυ λαμπρως και δεξιως εξενιζον. Ημερας μεν ουν τριακοντα και ισας νυκτας παρ' αυτοις εμειναμεν ευωχουμενοι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati