Πως παντα ταχεως εναφανιζεται, τω μεν κοσμω αυτα τα σωματα, τω δε αιωνι αι μνημαι αυτων οια εστι τα αισθητα παντα και μαλιστα τα ηδονη δελεαζοντα η τω πονω φοβουντα η τω τυφω διαβεβοημενα, πως ευτελη και ευκαταφρονητα και ρυπαρα και ευφθαρτα και νεκρα, νοερας δυναμεως εφισταναι. Τι εισιν ουτοι, ων αι υποληψεις και αι φωναι την ευδοξιαν και την αδοξιαν παρεχουσι; τι εστι το αποθανειν; και οτι, εαν τις αυτο μονον ιδη και τω μερισμω της εννοιας διαλυση τα εμφανταζομενα αυτω, ουκετι αλλο τι υποληψεται αυτο ειναι η φυσεως εργον· φυσεως δε εργον ει τις φοβειται, παιδιον εστι· τουτο μεντοι ου μονον φυσεως εργον εστιν, αλλα και συμφερον αυτη. Πως απτεται θεου ανθρωπος και κατα τι εαυτου μερος και οταν πως εχη διακεηται το του ανθρωπου τουτο μοριον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati