Μηνιν αειδε θεα Πηληιαδεω Αχιληος ουλομενην, η μυρι Αχαιοις αλγε εθηκε, πολλας δ' ιφθιμους ψυχας Αιδι προιαψεν ηρωων, αυτους δε ελωρια τευχε κυνεσσιν οιωνοισι τε πασι, Διος δ' ετελειετο βουλη, εξ ου δη τα πρωτα διαστητην ερισαντε Ατρειδης τε αναξ ανδρων και διος Αχιλλευς. Τις τ' αρ σφωε θεων εριδι ξυνεηκε μαχεσθαι; Λητους και Διος υιος• ο γαρ βασιληι χολωθεις νουσον ανα στρατον ωρσε κακην, ολεκοντο δε λαοι, ουνεκα τον Χρυσην ητιμασεν αρητηρα Ατρειδης• ο γαρ ηλθε θοαςεπινηας Αχαιων λυσομενος τε θυγατρα φερων τ' απερεισι' αποινα, στεμματ' εχων εν χερσιν εκηβολου Απολλωνος χρυσεω ανα σκηπτρω, και λισσετο παντας Αχαιους, Ατρειδα δε μαλιστα δυω, κοσμητορε λαων• «Ατρειδαι τε και αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι, υμιν μεν θεοι δοιεν Ολυμπια δωματ' εχοντες εκπερσαι Πριαμοιο ττολιν, ευ δ' οικαδ' ικεσθαι-παιδα δ' εμοιλυσαιτε φιλην, τα δ' αποινα δεχεσθαι, αζομενοι Διος υιον εκηβολον Απολλωνα». Ενθ' αλλοι μεν παντες επευφημησαν Αχαιοι αιδεισθαι θ' ιερηα και αγλαα δεχθαι αποινα• αλλ' ουκ Ατρε'ιδη Αγαμεμνονιηνδανε θυμω, αλλα κακως αφιει, κρατερον δ' επι μυθον ετελλε• «Μη σε γερον κοιλησιν εγω παρα νηυσι κιχειω η νυν δηθυνοντ' η υστερον αυτις ιοντα, μη νυ τοι ου χραισμη σκηπτρον και στεμμα θεοιο• την δ' εγω ου λυσω• πριν μιν και γηρας επεισιν ημετερω ενι οικω εν Αργει τηλοθι πατρης ιστον εποιχομενην και εμον λεχος αντιοωσαν• αλλ' ιθι, μη μ' ερεθιζε σαωτερος ως κε νεηαι». Ως εφατ', εδεισεν δ' ο γερων και επειθετο μυθω• βη δ' ακεων παρα θινα πολυφλοισβοιο θαλασσης πολλα δ' επειτ' απανευθε κιων ηραθ' ο γεραιος Απολλωνιανακτι, τον ηυκομος τεκε Λητω• «Κλυθι μευ αργυροτοξ', δς Χρυσην αμφιβεβηκας Κιλλαν τε ζαθεην Τενεδοιο τε Ιφι ανασσεις, Σμινθευ, ει ποτε τοι χαριεντ' επι νηον ερεψα, η ει. δη ποτε τοι κατα πιονα μηρι' εκηα ταυρων ηδ' αιγων, το δε μοι κρηηνον εελδωρ• τεισειαν Δαναοι ε μα δακρυα σοισι βελεσσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati