Τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς• «Ω μοιαναιδειην επιειμενε κερδαλεοφρον, πως τις τοι προφρων επεσιν πειθηται Αχαιων η οδον ελθεμεναιη ανδρασιν Ιφι μαχεσθαι; Ου γαρ εγω Τρωων ε'νεκ' ηλυθον αιχμηταων δευρο μαχησομενος, επει ου τι μοι αιτιοι εισιν• ου γαρ πω ποτ' εμας βους ηλασαν ουδε μεν ιππους, ουδε ποτ' εν Φθιη εριβωλακι βωτιανειρη καρπον εδηλησαντ', επειη μαλα πολλα μεταξυ ουρεα τε σκιοεντα θαλασσα τε ηχηεσσα• αλλα σοι ω μεγ' αναιδες αμ' εσπομεθ' οφρα συ χαιρης, τιμην αρνυμενοι Μενελαω σοι τε, κυνωπα, προς Τρωων• των ου τι μετατρεπη ουδ' αλεγιζεις• και δη μοι γερας αυτος αφαιρησεσθαι απειλεις, ω επι πολλα μογησα, δοσαν δε μοι υιες Αχαιων. Ου μεν σοι ποτε ισον εχω γερας οπποτ' Αχαιοι Τρωων εκπερσωσ' ευ ναιομενον πτολιεθρον• αλλα το μεν πλειον πολυαικος πολεμοιο χειρες εμαι διεπουσ'• αταρ ην ποτε δασμος ικηται, σοι το γερας πολυ μειζον, εγω δ' ολιγον τε φιλον τε ερχομ' εχων επινηας, επεικε καμω πολεμιζων. Νυν δ' ειμιΦθιηνδ', επειη πολυ φερτερον εστιν οικαδ' 'ιμεν συν νηυσι κορωνισιν , ουδε σ' οιω ενθαδ' ατιμος εων αφενος και πλουτον αφυξειν». Τον δ' ημειβετ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων• «Φευγε μαλ' ει τοι θυμος επεσσυται, ουδε σ' εγωγε λισσομαι εινεκ' εμειο μενειν- παρ' εμοιγε και αλλοι οι κε με τιμησουσι, μαλιστα δε μητιετα Ζευς. Εχθιστος δε μοι εσσι διοτρεφεων βασιληων• αιει γαρ τοι ερις τε φιλη πολεμοι τε μαχαι τε• ει μολα καρτερας εσσι, θεος που σοι το γ' εδωκεν• οικαδ' ιων συν νηυσι τε σης και σοις εταροισι Μυρμιδονεσσιν ανασσε, σεθεν δ' εγω ουκ αλεγιζω, ουδ' οθομαι κοτεοντος- απειλησω δε τοι ωδε• ως εμ' αφαιρειται Χρυσηιδα Φοιβος Απολλων, την μεν εγω συν νηι τ' εμη και εμοις εταροισι πεμψω, εγω δε κ' αγω Βρισηιδα καλλιπαρηον αυτος ιων κλισιηνδε το σον γερας οφρ' ευ ειδης οσσον φερτερος ειμι σεθεν, στυγεη δε και αλλος ισον εμοι φασθαι και ομοιωθημεναι αντην».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati