Αλλοι μεν ρ' εζοντο, ερητυθεν δε καθ' εδρας• Θερσιτης δ' ετι μουνος αμετροεπης εκολφα, δς επεα φρεσιν ησιν ακοσμα τε πολλα τε ηδη μαψ, αταρ ου κατα κοσμον, εριζεμεναι βασιλευσιν, αλλ' ο τι οι εισαιτο γελοιιον Αργειοισιν εμμεναι• αισχιστος δε ανηρ υπο "Ιλιον ηλθε: φολκος εην, χωλος δ' ετερον ποδα: τω δε οι ωμω κυρτω εττι στηθος συνοχωκοτε: αυταρ υπερθε φοξος εην κεφαλην, ψεδνη δ' επενηνοθε λαχνη. Εχθ ιστος δ' Αχιληι μαλιστ' ην ηδ' Οδυσηι• τω γαρ νεικειεσκε: τοτ' αυτ' Αγαμεμνονιδιω, οξεα κεκληγων λεγ' ονειδεα: τφ δ' αρ' Αχαιοι εκπαγλως κοτεοντο νεμεσσηθεν τ' ενι θυμφ. Αυταρ ο μακρα βοων Αγαμεμινονα νεικεε μυθω: «Ατρειδη, τεο δ' αυτ' εττιμεμφεαιηδε χατιζεις; Πλειαι τοι χαΛκου κλισιαι, ττολλαι δε γυναικες εισιν ενι κλισιης εξαιρετοι, ας τοι Αχαιοι ττρωτιστω διδομεν ευτ' αν πτολιεθρον ελωμεν. Η ετι και χρυσου επιδευεαι, ον κε τις οισει Τρωων ιττποδαμων εξ 'Ιλιου υιος αποινα, ον κεν εγω δησας αγαγω η αλλος Αχαιων, ηε γυναικα νεην, ινα μισγεαι εν φιλοτητι, ην τ' αυτος απονοσφι κατισχεαι; ου μεν εοικεν αρχον εοντα κακων επιβασκεμεν υιας Αχαιων. Ω πεπονες, κακ' ελεγχε', Αχαιι&ες ουκετ' Αχαιοι, οικαδε περ συν νηυσι νεωμεθα, τονδε δ' εωμεν αυτου ενιτροιη γερα τιεσσεμεν, οφρα ιδηται η ρα τι οι χημεις προσαμυνομεν ηε και ουκι• δς και νυν Αχιλληα εο μεγ' αμεινονα φωτα ητιμησεν• ελων γαρ εχειγερας αυτος απουρας. Αλλα μαλλ' ουκ Αχιλληι χολος φρεσιν, αλλα μεθημων: η γαρ αν Ατρει&η νυν υστατα Λωβεησαιυ». Ως φατο νεικειων Αγαμεμνονα, ποιμενα Λαων, θερσιτης: τω δ' ωκα παριστατο διος Οδυσσευς, και μιν υποδρα ιδων χαΛεπω ηνιπαττε μυθω• «Θερσιτ' ακριτομυθε, Λιγυς περ εων αγορητης, ισχεο, μηθ' εθελ' οιος εριζεμεναι βασιλευσιν: ου γαρ εγω σεο φημι χερειοτερον βροτον αλλον εμμεναι, οσσοι αμ' Ατρειδης υπο "Ιλιον ηλθον. Τω ουκ αν βασιληας ανα στομ' εχων αγορευοις, και σφιν ονειδεα τε προφεροις, νοστον τε φυλασσοις. Ουδε τι πω σαφα ιδμεν οπως εσται ταδε εργα, η ευ ηε κακως νοστησομεν υιες Αχαιων. Τω νυν Ατρειδη Αγαμεμνονι ποιμενι λαων ησαι ονειδιζων, οτι οι μολα πολλα διδουσιν ηρωες Δαναοι: συ δε κερτομεων αγορευεις. Αλλ' εκ τοι ερεω, το δε και τετελεσμενον εσται: ει κ' ετι σ' αφραινοντα κιχησομαι ως νυ περ ωδε, μηκετ' επειτ' Οουσηι καρη ωμοισιν επειη, μηδ' ετι Τηλεμαχοιο πατηρ κεκλημενος ειην, ει μη εγω σε λαβων απο μεν φιλα ειματα δυσω, χλαιναν τ' ηδε χιτωνα, τα τ' αιδω αμφικαλυπτει, αυτον δε κλαιοντα θοας επινηας αφησω πεπληγων αγορηθεν αεικεσσι πληγησιν». Ως αρ' εφη, σκηπτρω δε μεταφρενον ηδε και ωμω πληξεν• ο δ' ιδνωθη, θαλερον δε οι εκπεσε δακρυ• σμωδιξ δ' αιματοεσσα μεταφρενου εξυπανεστη σκηπτρου υπο χρυσεου• ο δ' αρ' εζετο ταρβησεν τε, αλγησας δ' αχρειον ιδων απομορξατο δακρυ. Οι δε και αχνυμενοι περ επ' αυτφ ηδυ γελασσαν• ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων ες πλησιον αλλον: «Ω ποποι, η δη μυρι' Οδυσσευς εσθλα εοργε βουλας τ' εξαρχων αγαθας πολεμον τε κορυσσων: νυν δε τοδε μεγ' αριστον εν Αργειοισιν ερεξεν, θς τον Λωβητηρα επεσβολον εσχ' αγοραων. Ου θην μιν παλιν αυτις ανησει θυμος αγηνωρ νεικειειν βασιληας ονειδειοις επεεσσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati