Ως φατο• Πηλειωνι δ' αχος γενετ', εν δε οι ητορ στηθεσσιν λασιοισι διανδιχα μερμηριξεν, η ο γε φασγανον οξυ ερυσσαμενος παρα μηρου τους μεν αναστησειεν, ο δ' Ατρειδην εναριζοι, ηε χολον παυσειεν ερητυσειε τε θυμον. Ηος ο ταυθ' ωρμαινε κατα φρενα και κατα θυμον, ε'λκετο δ' εκ κολεοιο μεγα ξιφος, ηλθε δ' Αθηνη ουρανοθεν• προ γαρ ηκε θεα Λευκωλενος Ηρη αμφω ομως θυμφ φιΛεουσα τε κηδομενη τε• στη δ' οπιθεν, ξανθης δε κομης εΛε Πηλειωνα οιψ φαινομενη• των δ' αλλων ου τις ορατο• θαμβησεν δ' Αχιλευς, μετα δ' ετραπετ', αυτικα δ' εγνω Παλλαδ' Αθηναιην• δεινω δε οι οσσε φαανθεν• και μιν φωνησας εττεα πτεροεντα προσηυδα• «Τιπτ' αυτ' αιγιοχοιο Διος τεκος ειληλουθας; η ινα υβριν ιδη Αγαμεμνονος Ατρειδαο; Αλλ' εκ τοι ερεω, το δε και τελεεσθαι οιω• ης υπεροττλιησι ταχ' αν ποτε θυμον ολεσση». Τον δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη• «Ηλθον εγω παυσουσα το σον μενος, αι κε πιθηαι, ουρανοθεν• προ δε μ'ηκε θεαλευκωλενος Ηρη αμφω ομως θυμω φιλεουσα τε κηδομενη τε• αλλ' αγε ληγ' εριδος, μηδε ξιφος ελκεο χειρι• αλλ' ητοι επεσιν μεν ονειδισον ως εσεται περ• ωδε γαρ εξερεω, το δε και τετελεσμενον εσται• και ποτε τοι τρις τοσσα παρεσσεται αγλαα δωρα υβριος εινεκα τησδε• συ δ' ισχεο, πειθεο δ' ημιν». Την δ'απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς• «Χρη μεν σφωιτερον γε, θεα, επος ειρυσσασθαι και μολα περ θυμω κεξολωμενον ως γαρ αμεινον• ος κε θεοις επιπειθηται, μολα τ' εκλυον αυτου».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati