Ως αρα φωνησας απεβη προς μακρον Ολυμπον Ερμειας: Πριαμος δ' εξ ιππων αλτο χαμαζε, Ιδαιον δε κατ' αυθι λιπεν: ο δε μιμνεν ερυκων ιππους ημιονους τε• γερων δ' ιθυς κιεν οικου, τη ρ' Αχιλευς ιζεσκε Διι φιλος• εν δε μιν αυτον ευρ', εταροι δ' απανευθε καθηατο• τω δε δυ οιω ηρως Αυτομεδων τε και Αλκιμος οζος Αρηος ποιπνυον παρεοντε• νεον δ' απεληγεν εδωδης εσθων και πινων• ετι και τταρεκειτο τραπεζα. Τους δ' ελαθ' εισελθων Πριαμος μεγας, αγχι δ' αρα στας χερσιν Αχιλληος λαβε γουνατα και κυσε χειρας δεινας ανδροφονους, αιοι πολεας κτανον υιας. Ως δ' οτ' αν ανδρ' ατη πυκινη λαβη, ος τ' ενι πατρη φωτα κατακτεινας αλλων εξικετο δημον ανδρος ες αφνειου, θαμβος δ' εχει εισοροωντας, ως Αχιλευς θαμβησεν ιδων Πριαμον θεοειδεα• θαμβησαν δε και αλλοι, ες αλληλους δε ιδοντο. Τον και λισσομενος Πριαμος προς μυθον εειπε• «Μνησαι πατρος σοιο θεοις επιεικελ' Αχιλλευ, τηλικου ως περ εγων, ολοω επιγηραος ουδω• και μεν που κεινον περιναιεται αμφις εοντες τειρουσ', ουδε τις εστιν αρην και λοιγον αμυναι. Αλλ' ητοι κεινος γε σεθεν ζωοντος ακουων χαιρει τ' εν θυμω, επι τ' έλπεταιηματα παντα οψεσθαι φιλον υιον απο Τροιηθεν ιοντα• αυταρ εγω παναποτμος, επειτεκον υιας αριστους Τροιη εν ευρειη, των δ' ου τινα φημι λελειφθαι. Πεντηκοντα μοι ησαν οτ' ηλυθον υιες Αχαιων• εννεακαιδεκα μεν μοι ιης εκ νηδυος ησαν, τους δ' αλλους μοι ετικτον ενι μεγαροισι γυναικες, των μεν πολλων θουρος Αρης υπο γουνατ' ελυσεν• ος δε μοι οιος εην, ειρυτο δε αστυ και αυτους, τον συ πρωην κτεινας αμυνομενον περι πατρης Εκτορα• του νυν εινεχ' ικανω νηας Αχαιων λυσομενος παρα σειο, φερω δ' απερεισι αποινα. Αλλ' αιδειο θεους Αχιλευ, αυτον τ' ελεησον μνησαμενος σου πατρος• εγω δ' ελεεινοτερος περ, ετλην δ' οι ου πω τις επιχθονιος βροτος αλλος, ανδρος παιδοφονοιο ποτι στομα χειρ' ορεγεσθαι». Ως φατο, τω δ' αρα πατρος υφ' ιμερον ωρσε γοοισ• αψαμενος δ' αρα χειρος απωσατο ηκα γεροντα. Τω δε μνησαμενω ο μεν Εκτορος ανδροφονοιο κλαι αδινα προπαροιθε ποδων Αχιληος ελυσθεις, αυταρ Αχιλλευς κλαιεν εον πατερ', αλλοτε δ' αυτε Πατροκλον• των δε στοναχη κατα δωματ' ορωρει. Αυταρ επει ρα γοοιο τεταρπετο διος Αχιλλευς, και οι απο πραπιδων ηλθ' ιμερος ηδ' απο γυιων, αυτικ' απο θρονου ωρτο, γεροντα δε χειρος ανιατη οικτιρων πολιον τε καρη πολιον τε γενειον, και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα• «Α δειλ', η δη πολλα κακ' ανσχεο σον κατα θυμον. Πως ετλης επι νηας Αχαιων ελθεμεν οιος ανδρος ες οφθαλμους ος τοι πολεας τε και εσθλους υιεας εξεναριξα; σιδηρειον νυ τοι ητορ. Αλλ' αγε δη κατ' αρ' εζευ επι θρονου, αλγεα δ' εμπης εν θυμω κατακεισθαι εασομεν αχνυμενοι περ• ου γαρ τις πρηξις πελεται κρυεροιο γοοιο• ως γαρ επεκλωσαντο θεοι δειλοισι βροτοισι ζωειν αχνυμενοις• αυτοι δε τ' ακηδεες εισι. Δοιοιγαρ τε πιθοι κατακειαται εν Διος ουδει δωρων οια διδωσι κακων, ετερος δε εαων• ω μεν κ' αμμιξας δωη Ζευς τερπικεραυνος, αλλοτε μεν τε κακω ο γε κυρεται, αλλοτε δ' εσθλω• ω δε κε των λυγρων δωη, λωβητον εθηκε, και ε κακη βουβρωστις επι χθονα διαν ελαυνει φοιτα δ'ουτε θεοισι τετιμενος ουτε βροτοισιν. Ως μεν και Πηληι θεοι δοσαν αγλαα δωρα εκ γενετης• παντας γαρ επ' ανθρωπους εκεκαστο ολβω τε πλουτω τε, ανασσε δε Μυρμιδονεσσι, και οι θνητω εοντι θεαν ποιησαν ακοιτιν. Αλλ' επι και τφ θηκε θεος κακον, οττι οι ου τι παιδων εν μεγαροισι γονη γενετο κρειοντων, αλλ' ενα παιδα τεκεν παναωριον• ουδε νυ τον γε γηραοχοντα κομιζω, επει μολα τηλοθι πατρης ημαι ενι Τροιη, σε τε κηδων ηδε σα τεκνα. Και σε γερον το πριν μεν ακουομεν ολβιον ειναι• οσσον Λεσβος ανω Μακαρος εδος εντος εεργει καιφρυγιη καθυπερθε και Ελλησποντος απειρων, των σε γερον πλουτη τε και υιασι φασι κεκασθαι. Αυταρ εττει τοι πημα τοδ' ηγαγον Ουρανιωνες αιει τοι περι αστυ μαχαι τ' ανδροκτασιαι τε. ανσχεο, μη δ' αλιαστον οδυρεο σον κατα θυ μον­ου γαρ τι πρηξεις ακαχημενος υιος εηος, ουδε μιν ανστησεις, πριν και κακον αλλο παθησθα». Τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης• «Μη πω μ' ες θρονον ιζε διοτρεφες οφρα κεν Εκτωρ κειται ενι κλισιησιν ακηδης, αλλα ταχιστα Λυσον ιν' οφθαλμοισιν ιδω• συ δε δεξαι αποινα πολλα, τα τοι φερομεν• συ δε τωνδ' αποναις, και ελθοις σην ες πατριδα γαιαν, επει με πρωτον εασας αυτον τε ζωειν και οραν φαος ηελιοιο». Τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς• «Μηκετι νυν μ' ερεθιζε γερον• νοεω δε και αυτος Εκτορα τοιλυσαι, Διοθεν δε μοι αγγελος ηλθε μητηρ, η μ' ετεκεν, θυγατηρ αλιοιο γεροντος. Και δε σε γιννωσκω Πριαμε φρεσιν, ουδε με ληθεις, οττι θεων τις σ' ηγε θοας επι νηας Αχαιων. Ου γαρ κε τλαιη βροτος ελθεμεν, ουδε μαλ' ηβων, ες στρατον• ουδε γαρ αν φυλακους λαθοι, ουδε κ' οχηα ρεια μετοχλισσειε θυραων ημετεραων. Τω νυν μη μοι μαλλον εν αλγεσι θυμον ορινης, μη σε γερον ουδ' αυτον ενι κλισιησιν εασω και ικετην περ εοντα, Διος δ' αλιτωμαι εφετμας». Ως εφατ', εδεισεν δ' ο γερων και επειθετο μυθω. Πηλειδης δ' οικοιο λεων ως αλτο θυραζε ουκ οιος, αμα τω γε δυω θεραποντες εποντο ηρως Αυτομεδων ηδ' Αλκιμος, ους ρα μαλιστα τι Αχιλευς εταρων μετα Πατροκλον γε θανοντα, οι τοθ' υπο ζυγοφιν λυον ιππους ημιονους τε, ες δ' αγαγον κηρυκα καλητορα τοιο γεροντος, καδ δ' επι διφρου εισαν• ευξεστου δ' απ' απηνης ηρεον Εκτορεης κεφαλης απερεισι αποινα. Καδ δ' έλιτιον δυο φαρε ευννητον τε χιτωνα, οφρα νεκυν πυκασας δοιη οικον δε φερεσθαι, Δμωας δ' εκκαλεσας λουσαι κελετ' αμφι τ' αλειψαι νοσφιν αειρασας, ως μη Πριαμος ιδοιυιον, μη ο μεν αχνυμενη κραδιη χολον ουκ ερυσαιτο τταιδα ιδων, Αχιληι δ' ορινθειη φιΛον ητορ, και ε κατακτεινειε, Διος δ' αλιτηται εφετμας. Τον δ' εττει ουν δμωαιΛουσαν και χρισαν εΛαιω, αμφι δε μιν φαρος καλον βαλον ηδε χιτωνα, αυτος τον γ' Αχιλευς λεχεων επεθηκεν αειρας, συν δ' εταροι ηειραν ευξεστην επ' αττηνην: φμωξεν τ' αρ' επειτα, φιλον δ' ονομηνεν εταιρον• «Μη μοι Πατροκλε σκυδμαινεμεν, αικε πυθηαι ειν Αιδος περ εων οτι Εκτορα διον ελυσα πατρι φιλω, επει ου μοι αεικεα δωκεν αποινα. σοι δ' αυ εγω και τωνδ' αττοδασσομαι οσσ' επεοικεν». Η ρα, και ες κλισιην παλιν ηιε διος Αχιλλευς, εζετο δ' εν κλισμφ πολυδαιδαλφ ενθεν ανεστη τοιχου του ετερου, ποτι δε Πριαμον φατο μυθον• «Υιος μεν δη τοιλελυταιγερον ως εκελευες, κειται δ' εν λεχεεσσ• αμα δ' ηοι φαινομενηφιν οψεαι αυτος αγων• νυν δε μνησωμεθα δορπου».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati