Και ηκεν ο των ενδεκα υπηρετης, και στας παρ' αυτον· «Ω Σωκρατες,» εφη, «ου καταγνωσομαι σου οπερ αλλων καταγιγνωσκω, οτι μοι χαλεπαινουσι και καταρωνται, επειδαν αυτοις παραγγελλω πινειν το φαρμακον αναγκαζοντων των αρχοντων. Σε δε εγω και αλλως εγνωκα εν τουτω τω χρονω γενναιοτατον και πραοτατον και αριστον ανδρα οντα των πωποτε δευρο αφικομενων, και δη και νυν ευ οιδ' οτι ουκ εμοι χαλεπαινεις, γιγνωσκεις γαρ τους αιτιους, αλλα εκεινοις. Νυν, οισθα γαρ α ηλθον αγγελλων, χαιρε τε και πειρω ως ραστα φερειν τα αναγκαια». Και αμα δακρυσας, μεταστρεφομενος απηει. Και ο Σωκρατης, αναβλεψας προς αυτον· «Και συ», εφη, «χαιρε, και ημεις ταυτα ποιησομεν». Και αμα προς ημας· «Ως αστειος», εφη, «ο ανθρωπος· και παρα παντα μοι τον χρονον προσηει και διελεγετο ενιοτε και ην ανδρων λωστος, και νυν ως γενναιως με αποδακρυει. Αλλ' αγε δη, ο Κριτων, πειθωμεθα αυτω, και ενεγκατω τις το φαρμακον, ει τετριπται, ει δε μη, τριψατω ο ανθρωπος».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati