«Ω Σωκρατες», εφη, «ου καταγνωσομαι γε σου οπερ αλλων καταγιγνωσκω, οτι μοι χαλεπαινουσι και καταρωνται επειδαν αυτοις παραγγειλω πινειν το φαρμακον αναγκαζοντων των αρχοντων. Σε δε εγω και αλλως εγνωκα εν τουτω τω χρονω γενναιοτατον και πραοτατον και αριστον ανδρα οντα των πωποτε δευρο αφικομενων, και δη και νυν ευ οιδ' οτι ουκ εμοι χαλεπαινεις, γιγνωσκεις γαρ τους αιτιους, αλλα εκεινοις. Νυν ουν, οισθα γαρ α ηλθον αγγελλων, χαιρε τε και πειρω ως ραστα φερειν τα αναγκαια». Και αμα δακρυσας μεταστρεφομενος απηει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati