Νυν δ' εγωγε ηδη εντετυχηκα ουχ ουτως εχουσιν και αλλοις, και δη και Σοφοκλει ποτε τω ποιητη παρεγενομην ερωτωμενω υπο τινος· «Πως», εφη, «ω Σοφοκλεις, εχεις προς ταφροδισια; ετι οιος τε ει γυναικι συγγιγνεσθαι;» και ος, «Ευφημει», εφη, «ω ανθρωπε· ασμενεστατα μεντοι αυτο απεφυγον, ωσπερ λυττωντα τινα και αγριον δεσποτην αποδρας». Ευ ουν μοι και τοτε εδοξεν εκεινος ειπειν, και νυν ουχ ηττον. Πανταπασι γαρ των γε τοιουτων εν τω γηρα πολλη ειρηνη γιγνεται και ελευθερια· επειδαν αι επιθυμιαι παυσωνται κατατεινουσαι και χαλασωσιν, παντα· πασιν το του Σοφοκλεους γιγνεται, δεσποτων πανυ πολλων εστι και μαινομενων απηλλαχθαι. Αλλα και τουτων περι και των γε προς τους οικειους μια τις αιτια εστιν, ου το γηρας, ω Σωκρατες, αλλ' ο τροπος των ανθρωπων. Αν μεν γαρ κοσμιοι και ευκολοι ωσιν, και το γηρας μετριως εστιν επιπονον ει δε μη, και γηρας, ω Σωκρατες, και νεοτης χαλεπη τω τοιουτω συμβαινει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati