Σχεψασθε δη ων ενεκα ταυτα λεγω· μελλω γαρ υμας διδαξειν οθεν μοι η διαβολη γεγονεν. Ταυτα γαρ εγω ακουσας ενεθυμουμην ουτωσι· «Τι ποτε λεγει ο θεος, και τι ποτε αινιττεται; Εγω γαρ δη ουτε μεγα ουτε σμικρον συνοιδα εμαυτω σοφος ων τι ουν ποτε λεγει φασκων εμε σοφωτατον ειναι; Ου γαρ δηπου ψευδεται γε· ου γαρ θεμις αυτω». Και πολυν μεν χρονον ηπορουν τι ποτε λεγει· επειτα μογις πανυ επι ζητησιν αυτου τοιαυτην τινα ετραπομην. Ηλθον επι τι να των δοκουντων σοφων ειναι, ως ενταυθα ειπερ που ελεγξων το μαντειον και αποφανων τω χρησμω οτι· «Ουτοσι εμου σοφωτερος εστι, συ δ' εμε εφησθα». Διασκοπων ουν τουτον - ονοματι γαρ ουδεν δεομαι λεγειν, ην δε τις των πολιτικων προς ον εγω σκοπων τοιουτον τι επαθον, ω ανδρες Αθηναιοι, και διαλεγομενος αυτω - εδοξε μοι ουτος ο ανηρ δοκειν μεν ειναι σοφος αλλοις τε πολλοις ανθρωποις και μαλιστα εαυτω, ειναι δ' ου· καπειτα επειρωμην αυτω δεικνυναι οτι οιοιτο μεν ειναι σοφος, ειη δ' ου. Εντευθεν ουν τουτω τε απηχθομην και πολλοις των παροντων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati