ΣΩ. «Σκεπτεον αν ειη σου γε ουτω προθυμουμενου. Δοκει ουν μοι αρχη ειναι της σκεψεως κινησεως περι, ποιον τι ποτε αρα λεγοντες φασι τα παντα κινεισθαι. Βουλομαι δε λεγειν το τοιονδε· ποτερον εν τι ειδος αυτης λεγουσιν η, ωσπερ εμοι φαινεται, δυο; μη μεντοι μονον εμοι δοκειτω, αλλα συμμετεχε και συ, ινα κοινη πασχωμεν αν τι και δεη. Και μοι λεγε· αρα κινεισθαι καλεις οταν τι χωραν εκ χωρας μεταβαλλη η και εν τω αυτω στρεφηται;» ΘΕΟ. «Εγωγε». ΣΩ. «Τουτο μεν τοινυν εν εστω ειδος. Οταν δε η μεν εν τω αυτω, γηρασκη δε, η μελαν εκ λευκου η σκληρον εκ μαλακου γιγνηται, η τινα αλλην αλλοιωσιν αλλοιωται, αρα ουκ αξιον ετερον ειδος φαναι κινησεως;» ΘΕΟ. «Εμοιγε δοκει αναγκαιον μεν ουν». ΣΩ. «Δυο δη λεγω τουτο ειδει κινησεως, αλλοιωσιν, την δε φοραν». ΘΕΟ. «Ορθως γε λεγων».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati