Ος γαρ αν μεχρι ενταυθα προς τα ερωτικα παιδαγωγηθη, θεωμενος εφεξης τε και ορθως τα καλα, προς τελος ηδη ιων των ερωτικων εξαιφνης κατοψεται τι θαυμαστον την φυσιν καλον, τουτο εκεινο, ω Σωκρατες, ου δη ενεκεν και οι εμπροσθεν παντες πονοι ησαν, πρωτον μεν αει ον και ουτε γιγνομενον ουτε απολλυμενον, ουτε αυξανομενον ουτε φθινον, επειτα ου τη μεν καλον, τη δ' αισχρον, ουδε τοτε μεν, τοτε δε ου, ουδε προς μεν το καλον, προς δε το αισχρον, ουδ' ενθα μεν καλον, ενθα δε αισχρον, ως τισι μεν ον καλον, τισι δε αισχρον ουδ' αυ φαντασθησεται αυτω το καλον οιον προσωπον τι ουδε χειρες ουδε αλλο ουδεν ων σωμα μετεχει, ουδε τις λογος ουδε τις επιστημη, ουδε που ον εν ετερω τινι, οιον εν ζωω η εν γη η εν ουρανω η εν τω αλλω, αλλ' αυτο καθ' αυτο μεθ' αυτου μονοειδες αει ον, τα δε αλλα παντα καλα εκεινου μετεχοντα τροπον τινα τοιουτον, οιον γιγνομενων τε των αλλων και απολλυμενων μηδεν εκεινο μητε τι πλεον μητε ελαττον γιγνεσθαι μηδε πασχειν μηδεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati